Λάσπη: το τελευταίο όπλο μιας αποτυχημένης εξουσίας

Η πολιτική ζωή του τόπου περνά μία από τις πιο δύσκολες και επικίνδυνες περιόδους της Μεταπολίτευσης. Μεγάλες κοινωνικές ανισότητες, ακρίβεια, κρίση εμπιστοσύνης προς τους θεσμούς καθώς και μια συστηματική δηλητηρίαση του δημόσιου βίου με μεθόδους που παραπέμπουν σε σκοτεινές εποχές. Η οργανωμένη επίθεση εναντίον του Νίκου Ανδρουλάκη δεν αφορά απλώς ένα πρόσωπο ή ένα κόμμα. Αφορά την ίδια την ποιότητα της δημοκρατίας μας.

Οταν η πολιτική αντιπαράθεση εγκαταλείπει το πεδίο των ιδεών, των προγραμμάτων και της λογοδοσίας και μετατρέπεται σε εργαλείο ηθικής εξόντωσης των αντιπάλων, τότε έχουμε υποχρέωση όλοι να ανησυχούμε. Διότι τέτοιες πρακτικές τραυματίζουν τη δημοκρατική λειτουργία και υπονομεύουν την εμπιστοσύνη των πολιτών στο πολιτικό σύστημα.

Στην προκειμένη περίπτωση, επιχειρήθηκε να δημιουργηθεί ένα τεχνητό κλίμα σκανδαλολογίας γύρω από ζητήματα απολύτως γνωστά και δηλωμένα επί σειρά ετών στις αρμόδιες αρχές. Ενα ακίνητο που μισθώθηκε μέσω νόμιμων διαγωνιστικών διαδικασιών, με πολλαπλές προσφορές και με αποφάσεις που ελήφθησαν διαχρονικά ακόμα και επί κυβερνήσεων της Νέας Δημοκρατίας, παρουσιάστηκε περίπου ως προϊόν σκοτεινής συναλλαγής. Ταυτόχρονα, δηλωμένοι τραπεζικοί λογαριασμοί επιχειρήθηκε να εμφανιστούν ως «κρυφά χρήματα», μέσα από έναν μηχανισμό διαρροών, υπαινιγμών και οργανωμένης παραπληροφόρησης. Κάθε φορά που η κυβέρνηση αισθάνεται πολιτικά πιεσμένη, αναζητεί διέξοδο στη συκοφαντία και στον συμψηφισμό. Αντί να δώσει καθαρές απαντήσεις για τις υποκλοπές, για τις απευθείας αναθέσεις, για τις δικογραφίες που διαβιβάζονται από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, επιδιώκει να πείσει την κοινωνία ότι όλοι είναι ίδιοι. Πρόκειται για βαθιά αντιδημοκρατική λογική. Διότι όταν ισοπεδώνονται τα πάντα, τελικά απαξιώνεται η ίδια η πολιτική.

Η δημοκρατία, όμως, απαιτεί ήθος, θεσμικό σεβασμό και πολιτικό πολιτισμό. Δεν μπορεί να λειτουργήσει μέσα σε ένα περιβάλλον διαρκούς λάσπης και οργανωμένης τοξικότητας. Οι πολιτικοί αντίπαλοι δεν είναι εχθροί προς εξόντωση. Είναι φορείς διαφορετικών αντιλήψεων, που οφείλουν να κρίνονται από τον λαό με βάση τις πράξεις, τις θέσεις και τη συνέπειά τους.

Η Ελλάδα έχει πληρώσει ακριβά στο παρελθόν τον διχασμό και την ηθική απαξίωση της πολιτικής. Κάθε φορά που καλλιεργήθηκε η αντίληψη ότι «όλοι είναι ίδιοι», ενισχύθηκε η αποχή, η απογοήτευση και τελικά η αποδυνάμωση της ίδιας της δημοκρατίας. Και αυτό είναι ίσως το πιο επικίνδυνο στοιχείο της σημερινής περιόδου: η συστηματική διάβρωση της εμπιστοσύνης των πολιτών στους θεσμούς και στη δυνατότητα της πολιτικής να λειτουργεί με κανόνες αξιοπρέπειας και διαφάνειας.

Σήμερα περισσότερο από ποτέ χρειάζεται να υπερασπιστούμε τη σοβαρότητα της δημόσιας ζωής. Να αποκαταστήσουμε την εμπιστοσύνη στους θεσμούς και να απορρίψουμε τις πρακτικές πολιτικής αλητείας που δηλητηριάζουν την κοινωνία.

*Μέλος Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής ΠΑΣΟΚ