Μεγάλη συνέντευξη παραχώρησε στην πατρίδα του ο Ραζβάν Λουτσέσκου, παίρνοντας ξεκάθαρα θέση για τα σενάρια που αφορούν το μέλλον του.
Όπως διαβάσατε χθες, με την ατάκα: «ας κλείσουμε γρήγορα αυτό το θέμα. Έχω ακόμη έναν χρόνο συμβόλαιο», ο έμπειρος τεχνικός έβαλε… τελεία στην παραφιλολογία.
Κατά την διάρκεια της συνέντευξης, δίπλα του στο πάνελ ήταν και ο Μιχάι Στόικα, ο οποίος σημείωσε μεταξύ άλλων πως οι οπαδοί του ΠΑΟΚ που πέρασαν από το Βουκουρέστι για τον αγώνα με την Στεάουα ήταν οι πιο εντυπωσιακοί που βρέθηκαν στην έδρα της ρουμανικής ομάδας, δίνοντας… πάσα στον Λουτσέσκου.
«Οι οπαδοί του ΠΑΟΚ είναι ένα διαφορετικό είδος οπαδού. Οι οπαδοί των ομάδων της Αθήνας είναι διαφορετικοί, όχι πως δεν αγαπάνε τις ομάδες τους ή δεν είναι ενθουσιώδεις, αλλά αυτό που γίνεται στον ΠΑΟΚ δεν υπάρχει αλλού. Μια διαφορετική σχέση ανάμεσα στον κόσμο και την ομάδα. Δεν μπορείς να το καταλάβεις, αν δεν το ζήσεις. Ζουν για τον ΠΑΟΚ και ζουν με τον ΠΑΟΚ.
Σε περίπτωση ήττας δεν θα… ζήσουν για να δουν τον επόμενο αγώνα. Είναι δυστυχισμένοι, θυμωμένοι. Σου δείχνουν το πόσο άσχημα αισθάνονται και σε κάνουν να θέλεις να μπεις μέσα στη… γη. Το αντίθετο συμβαίνει στην νίκη. Με σταματούν άνθρωποι στον δρόμο να μου μιλήσουν και να με αγκαλιάσουν.
Όταν υπάρχει μια σειρά αρνητικών αποτελεσμάτων, έρχονται στην προπόνηση για να μιλήσουν μαζί μας, για να διαφωνήσουν μαζί μας. Έρχονται για να μας μεταδώσουν το πάθος τους, την επιθυμία τους και την ιδέα ότι ζουν μέσα από την δουλειά μας στο γήπεδο, ότι είμαστε απολύτως υποχρεωμένοι να δώσουμε τα πάντα στο γήπεδο. Δεν μπορώ να συγκρίνω με κανέναν τον κόσμο του ΠΑΟΚ!
Ακόμα και όταν δεν γνωρίζονται μεταξύ τους, θεωρούν ότι είναι οικογένεια μεταξύ τους γιατί υποστηρίζουν τον ΠΑΟΚ. Φέτος είχαμε δυο δύσκολες στιγμές στην οικογένεια του ΠΑΟΚ, μία με το αυτοκινητιστικό δυστύχημα εδώ στην Ρουμανία και μία δολοφονία οπαδού πριν από τον εντός έδρας αγώνα με τον Λεβαδειακό, όπου οι οπαδοί εξεγέρθηκαν εναντίον των δημοσιογράφων που δεν έδωσαν μεγάλη σπουδαιότητα στο θέμα».
Ερωτηθείς για τους τραυματισμούς που… ταλαιπώρησαν ιδιαιτέρως τον ΠΑΟΚ, ο Ρουμάνος τεχνικός μίλησε ανοιχτά με ονόματα:
«Είχαμε πολλούς τραυματισμούς. Ήρθαν σε μια εποχή που βρισκόμασταν σε μια εξαιρετική κατάσταση. Πολλοί τραυματισμοί ήταν ανόητοι. Πολλοί άνθρωποι στην Ελλάδα πίστευαν ότι θα κερδίζαμε τον τίτλο και το Κύπελλο.
Πριν από τον αγώνα με τον Ολυμπιακό, την προηγούμενη μέρα, υπήρχε ένας αγώνας ποδοβόλεϊ, ο Ζίβκοβιτς, ο αρχηγός μας, έστειλε την μπάλα στο παράθυρο, το παράθυρο έσπασε, ένα κομμάτι αναπήδησε τρία μέτρα και του έκοψε τον μυ, έμεινε εκτός για δυόμισι μήνες.
Μία εβδομάδα πριν, ο δεξιός μπακ έκανε άλμα στην τελευταία φάση και απέκτησε πρήξιμο στη φτέρνα, έμεινε δύο μήνες εκτός».
Όσο για τους Μεϊτέ – Παβλένκα; «Ο καλύτερος μάς παίκτης στις αμυντικές μεταβάσεις, στην δύναμη, στο ποδοσφαιρικό μυαλό, στην προσωπικότητα… έπαιξε-έπαιξε-έπαιξε και κάποια στιγμή βγήκε έξω με πόνο στο ισχίο, έχασε 2,5 μήνες.
Πάμε στον Παβλένκα… κορυφαίος τερματοφύλακας. Ο μόνος τερματοφύλακας που τραυματίστηκε δυο φορές σε δυο αγώνες από χτυπήματα αντιπάλων! Κάθε τραυματισμός τον κράτησε 1,5 μήνα εκτός. Ένας στο γόνατο που τον τραυμάτισε παίκτης του Παναθηναϊκού, πέφτοντας επάνω του και ο δεύτερος σε αγώνα στην Λάρισα που βγήκε να πιάσει την μπάλα και ο αντίπαλος τον χτύπησε στα πλευρά.
Σε συνδυασμό με κρούσματα Covid, με γρίπη, με άλλους τραυματισμούς που είχαμε όλη την χρονιά… όταν έχεις τόσα προβλήματα, δεν μπορείς να χειριστείς ειδικά σε μια τόσο σύντομη χρονική περίοδο. Παίκτες που θεωρητικά θα έπρεπε να είναι αυτοί που δίνουν θετική ενέργεια στους άλλους και να ξεκουράζουν τους βασικούς, έπρεπε να γίνουν βασικοί.
Αυτή η περιστροφή έφερε αυτούς τους παίκτες που μπήκαν να παίξουν να έχουν εξτρά πίεση και πάρα πολλά λεπτά. Οι παίκτες που ήρθαν τον χειμώνα έπρεπε να παίξουν βασικοί, δεν είναι το ίδιο με το να έχεις παίκτες που γνωρίζονται μεταξύ τους, χάνεις την ασφάλεια στον αγωνιστικό χώρο.
Υπήρξαν αρκετές συνέπειες της μεγάλης αυτής κρίσης. Φέραμε ισοπαλία με τον Ολυμπιακό, κερδίσαμε την Κηφισιά και τον Λεβαδειακό και ήμασταν πρώτοι μέχρι να πάμε στον Βόλο για την τελευταία αγωνιστική της κανονικής περιόδου. Θα ήταν πολύ σημαντικό για εμάς να κερδίσουμε εκεί και να πάμε πρώτοι στα πλέι οφ, θα μας είχε βοηθήσει πάρα πολύ από όλες τις απόψεις.
Χάσαμε στο 96ο λεπτό μετά από ένα δικό μας κόρνερ. Τα πάντα, ξεκινώντας από τα μέσα του Φλεβάρη και μετά, άρχισαν να στρέφονται εναντίον μας. Μπήκαμε στα πλέι οφ ως 3οι στην βαθμολογία. Αρχίσαμε με 0-0 με τον Παναθηναϊκό στην Τούμπα, αλλά η διαφορά έγινε +5, αφού η ΑΕΚ κέρδισε τον Ολυμπιακό εκτός έδρας.
Πήγαμε στον αγώνα με την ΑΕΚ στο γήπεδό της με τεράστια πίεση να κερδίσουμε χωρίς όλους αυτούς τους παίκτες και με όλα αυτά τα προβλήματα. Χάσαμε εκεί και η διαφορά πήγε στους οκτώ βαθμούς.
Δεν ξέρω πόσα χρόνια έχουν περάσει από τότε που ο τελικός Κυπέλλου μπαίνει ανάμεσα στα ματς πρωταθλήματος και δεν είναι το τελευταίο ματς της σεζόν, συνήθως αυτό συμβαίνει. Ο τελικός μας έπιασε ακριβώς σε αυτή την περίοδο των προβλημάτων. Το συναίσθημα που είχα δεν ήταν φόβος ή άγχος απέναντι στον αντίπαλο. Με όλο τον σεβασμό στον αντίπαλο, έκανε ό,τι μπορούσε, πάλεψε, τα έδωσε όλα. Υπήρχε φόβος στην ομάδα όμως ότι δεν θα κερδίσει το Κύπελλο, ότι με κάποιο τρόπο δεν θα πάρουμε το αποτέλεσμα που θέλουμε.
Τελειώνει το 90λεπτο και πάμε στην παράταση. Εκείνη την στιγμή στο γήπεδο είμαστε με παίκτες πιο φρέσκους και ο αντίπαλος είχε παίκτες κουρασμένους που περισσότερο έκαναν καθυστερήσεις, έχοντας οι περισσότεροι κράμπες. Έχουμε μπροστά μας στην παράταση 30 λεπτά για να πάρουμε το Κύπελλο με το σκορ στο 2-2 και στην τελευταία φάση του πρώτου ημιχρόνου γίνεται η φάση που δεχόμαστε το γκολ.
Οφσάιντ για εμάς, ο τερματοφύλακας τους κάνει μια μεγάλη μπαλιά για να… ξεφορτωθεί τη μπάλα, ο δικός μας χαφ βγάζει την μπάλα κόρνερ χωρίς να υπάρχει πίεση και από εκείνο το κόρνερ, η μπάλα αναπηδάει ανάμεσα σε δυο δικούς μας παίκτες, δεν κατάφεραν να την διώξουν και στη συνέχεια βρίσκει σε χέρι παίκτη μας. Πέναλτι και 3-2. Απολύτως όλα ήταν εναντίον μας».
